Βιογραφία (Γενικά)

Στη δίνη του πολέμου ο δεκαεξάχρονος Γιώργος, τ' αδέλφια του και οι γονείς τους βιώνουν τη στέρηση, την πείνα, τον τρόμο και την απελπισία, όπως κι όλοι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής. Κι αυτές είναι μερικές από τις εξομολογήσεις του Γιώργου που ανοίγει την ψυχή του στο ημερολόγιό του. Μέσα σ' αυτό θα διαβάσουμε την πορεία του από την αρχή του Πολέμου το 1941 στην Κυπαρισσία έως το 1947 που ήταν φοιτητής στην Αθήνα. Ο Γιώργος αγωνίζεται με πείσμα να σωθεί από τις συμπληγάδες του πολέμου αλλά και του έρωτα που του τρώει τα σωθικά. Στον αγώνα του σκοντάφτει, πέφτει, πληγώνεται, πονάει βαθιά αλλά στο τέλος σηκώνεται όρθιος, έχοντας πάντα την ακράδαντη πίστη πως ο θαρραλέος κι ο τολμηρός θα νικήσει.
«Ας πνίξουμε τον πόνο μέσα μας κι ας περιμένουμε καρτερικά την ώρα που θα χαιρετήσουμε ψηλά, στο βουνό, τη νέα ανατολή»