Ο Μπάμπης ένιωθε ανήσυχος και λυπημένος. Η ανησυχία του έμοιαζε με ένα τεράστιο βράχο, που ήταν πολύ βαρύς για να τον κρατήσει μόνος του. Μέχρι που κάποιος τον ρώτησε αν μπορεί να τον βοηθήσει! Και τότε πολλά μικρά χεράκια, ποδαράκια και ουρίτσες πήραν λίγο από αυτό το βάρος. -Μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε, του είπαν και είχαν δίκιο!