Μύθοι του Αισώπου

Γάτε, δε με κυνηγούσες να με φας όταν πεινούσες; Άλλαξες στα ξαφνικά; Δεν τα τρώω εγώ αυτά.

Ιδέες/ Αξίες/ Συναισθήματα του βιβλίου: Ευελιξία-Προσαρμοστικότητα | Κριτική ικανότητα

Το βιβλίο:

Μια μέρα ένας κεραμιδόγατος ανακάλυψε σε ένα παλιό αρχοντικό στρατό ολόκληρο από ποντίκια. Άρχισε να τα καταβροχθίζει ένα ένα και κάθε βράδυ χάιδευε τη φουσκωμένη του κοιλιά. Τα ποντίκια, για να σωθούν, αποφάσισαν να κλειδαμπαρωθούν. Κανένα πια δεν κυκλοφορούσε στους διαδρόμους. Μετά από δυο τρεις μέρες ο γάτος άρχισε να πεινάει. Πώς, όμως, να ξετρυπώσει τις «λιχουδιές»; Σκέφτηκε, σκέφτηκε και σκάρωσε ένα κόλπο!

Η σειρά:

Οι μύθοι του Αισώπου αντιπροσωπεύουν διαχρονικά το λαϊκό πνεύμα και ο κυρίαρχος στόχος τους είναι να διδάξουν. Ο Αίσωπος στο τέλος κάθε διήγησής του δεν ενδιαφέρεται για τη λύτρωση των ηρώων, για το «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» των παραμυθιών· ο Αίσωπος ενδιαφέρεται για το επιμύθιο, για την ανάδειξη δηλαδή ενός ηθικού διδάγματος, εύληπτου από παιδιά και λαό. Αυτό ακριβώς το επιμύθιο θέλουν να προβάλλουν τα βιβλία της σειράς «Η Γιολάντα συναντάει τον Αίσωπο», παρά το ότι η συγγραφέας, για να κάνει πιο ελκυστική την αρχική αφήγηση ή για να αναδείξει κι άλλα βασικά ζητήματα που αναδύονται από αυτήν, προσθέτει κάποιες φορές στοιχεία στην πλοκή της ιστορίας (ήρωες, λόγια, καμώματα) μέχρι να φτάσει στο ζητούμενο ηθικό δίδαγμα (αισώπειο επιμύθιο).